Chocolate Emotion

วันนี้ออกจากออฟฟิศดึกมาก เพราะฝนตกหนัก

แต่ไม่ค่อยน่าเบื่อเท่าไหร่ อันที่จริงแล้วต้องเรียกว่าสนุกมาก

เนื่องจากฉันกับเพื่อนเป็น นศ.ฝึกงานแบบไม่เก็บชั่วโมง

อารมณ์ว่ามาใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์ ประกอบกับตอนนี้เป็นช่วงทำโมเดล

ฉันกับเพื่อนเลยขนดีวีดีมาดูกันยกใหญ่ (ทั้งที่ต้องให้เสร็จภายในวันศุกร์)

 

วันนี้ฉันรู้สึกดีขึ้นที่สามารถเริ่มคุยกับเพื่อนได้อย่างสนิทใจ

บางทีอาจเป็นเพราะฉันเห็นแก่ตัวและมองโลกในแง่ที่แคบไปก็ได้

ว่าเค้ามองเราแบบนี้แบบนั้น แต่ถ้าลองมองในอีกมุม

ขอเพียงเราแค่พยายามขึ้น และพิสูจน์ตัวเอง 

ทุกอย่างต้องดีขึ้นแน่ๆ

 

ฉันรู้ว่ากลับดึกไม่ได้ เลยพยายามที่จะไปแต่เช้าทดแทน

แม้ว่าอย่างน้อยเป็นแค่ก่อนคนอื่นครึ่งชั่วโมงก็ตาม

เดี๋ยวนี้ฉันจะนั่งรถไปลงที่คลองถมแล้วเดินไปที่วรจักร สวนมะลิซอย 2

ฉันมีความสุขกับการเดินเล่นในตอนเช้า มองคนทำงานและเดินไปมา

ซื้อน้ำซื้อขนมกินแบบชิวๆ 

 

วันนี้ฉันแอบละอายใจหน่อยนึง

เพราะเมื่อวานซืนเพื่อนๆบอกใ้ห้ฉันเอาแลปทอปไป

แต่เครื่องของฉันมันใหญ่และการเดินทางก็ลำบาก <<อันที่จริงแล้วนี่เป็นข้อแก้ตัวของฉันเอง ความจริงคือขี้เกียจและเห็นแก่ตัว

ฉันเลยบ่นๆให้เพื่อนฟังว่าจะเอาไปแต่อาจแค่วันเดียว

แต่พอกลับถึงบ้านฝนตกหนักอีก ไหนจะคิดว่าจะเอางานกลับมาทำที่บ้าน

ฉันเลยบอกกับเพื่อนคนเดิมว่าจะไม่เอาไป ซึ่งเพื่อนคนนั้นบอกว่าไม่เป็นไรและไม่บ่นอะไร

ในอีกวัน เพื่อนคนนั้นเอาแลปทอปของเธอมา

และเธอก็ไม่ได้บ่นอะไรให้ฉันฟังด้วย ไม่บ่นอะไรให้เพื่อนคนอื่นๆฟัง

นั่นมันทำให้ฉันละอายใจ และคิดได้ว่าตัวฉันนั้นมันช่างมีข้ออ้างมากมายเหลือเกิน

 

วันนี้ฝนก็ยังตกลงมาเปียกเหมือนเดิม ฉันกับเพื่อนก็กลับด้วยกันเหมือนเดิม

แต่ไม่มีอะไรให้ี่ฉันมานั่งบ่นเหมือนทุกๆวัน 

 

ขอบคุณเพื่อนโมที่รับฟังและแสดงให้เห็นถึงความมีน้ำใจ

ในการฝึกงานครั้งนี้ ฉันได้สอนให้รู้จักคำว่าน้ำใจ เสียสละและคำว่า เพื่อน มากขึ้น

ขอบคุณทุกคนด้วยค่ะ 

ตอนนี้งานโมเดลเริ่มเร่งแล้ว จำเป็นต้องส่งศุกร์นี้
หวังไว้ว่ามันจะเสร็จทันนะ

ถ้าคำนวนเวลาจากการที่ทำงานกันแล้ว ดูยังไงก็ไม่ทันแน่ๆ
ถ้ายังไม่ปรับพฤติกรรมตั้งแต่นี้
กว่าจะเข้าออฟฟิศก็สิบโมงครึ่ง กินข้าวปาไปชั่วโมงกว่า กลับบ้านหกโมงถึงหนึ่งทุ่ม

อันที่จริงแล้วเพื่อนๆจะออกกันตอนหนึ่งทุ่ม
แต่ถ้าเรากลับแบบนั้นแล้วจะถึงบ้านสามทุ่มครึ่ง มันจะไม่มีรถและดึกเกินไป
แต่พอกลับหกโมง เพื่อนก็ทำหน้าเบ้ อารมณ์ว่าไม่ขยันและหนีงาน
แต่ให้ทำไงวะ เราลำบากแล้วเค้าไม่ได้ลำบากกับเรานี่หว่า
บางคนบ้านใกล้ บางคนนั่งรถแค่สองต่อถึงหน้าหอ
แต่เราต้องนั่งตั้งสี่ต่อ ยิ่งฝนตกนี่อย่าให้พูด

ความจริงไม่ได้อยากบ่นนะ
แต่บางครั้งกับสายตาก็มีบ้างที่ทนไม่ได้ซักเท่าไหร่ แต่ส่วนใหญ่ค่อนข้างเข้ากันได้
ฉันคิดว่ามันไม่จำเป็นที่เราต้องไปสนใจไรมาก เอาเท่าที่เราพอใจและมีความสุขน่าจะพอแล้ว
ถ้าเค้าไม่ได้สนใจเราเท่ากับเราสนใจเค้า แล้วเราจะสนใจเค้าต่อทำไม
แต่ถ้าเค้าให้ใจ ฉันก็จะทุ่มให้ไม่อั้นเหมือนกัน

อาจจะดูเป็นคนใจแคบนะ
แต่ก็ทุกคนก็ต้องมีความเห็นแก่ตัวอยู่แล้วล่ะ ฉันเองก็เป็นหนึ่งในนั้น

ฉันสนใจและจะทำแต่ที่มีความสุขเท่านั้น
เฟคบ้างแต่พองาม คงไม่ใส่หน้ากากขนาดนั้น

ปล.ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์ที่แล้ว (ที่ลบไปแล้ว)
ช่วงนี้อยู่ในช่วงเดี๋ยวสุขเดี๋ยวหลุด ขอบคุณค่ะ

edit @ 14 May 2008 21:56:12 by Chocolate Emotion

อาทิตย์นี้เริ่มฝึกงานค่ะ เป็นการฝึกแบบไม่เป็นทางการเท่าไหร่

เป็นออฟฟิศของอาจารย์ที่สอนดีไซน์ อยู่ตรงวรจักร

เวลาไป ฉันก็ขึ้น 75 จะลงที่หัีวลำโพงก่อนและนั่งแท๊กซี่กับเพื่อนย้อนเข้าไป

กำลังคิดอยู่ว่าถ้าฉันนั่งและเดินหัวลำโพงจนทั่วแล้ว จะลองหาวิธีนั่งรถวิธีอื่นดูบ้าง

 

เวลาไปต้องตื่นแต่เช้า ออกจากบ้านก่อนแปดโมงครึ่งและกลับถึงบ้านประมาณสามทุ่มค่ะ

งานที่ฝึกจะเป็นจำพวกโมเดล ตอนนี้ทำโมเดลบ้านอยู่ เป็นบ้าน S กับบ้าน K

โดยแบ่งงานบ้านละกลุ่ม กลุ่มละสองคน

อันที่จริงแล้วฉันต้องไปช่วยเพื่อนอีกกลุ่มที่ทำโมเดลศูนย์การเรียนรู้เกษตรศรีราชาค่ะ

แต่เพื่อนอีกสองคนถูกชิงตัวไปเพื่อปั่นงานของอาจารย์อีกคนนึง

ฉันเลยมาแกร่วทำโมเดลบ้านก่อน

 

การทำงานค่อนข้างสนุก มีค่าอาหารให้

แบบว่าจะมีพี่มาพาไปกินแล้วจ่ายให้ เลยประหยัดงบประมาณไปมาก

วันๆนึงฉันเลยเสียแค่ค่าเดินทางอย่างเดียว อาจมีของกินจุกจิกบ้างแต่น้อยมาก(เพราะส่วนใหญ่จะมีเลี้ยง)

 

พี่ๆที่เป็นอาจารย์และพี่ๆในออฟฟิศบอกว่าถ้าโมเดลเสร็จ จะสอนคอมให้ด้วย

นอกจากนั้นยังมีไป Field Trip อีก ไปฝึกทีคุ้มสุดๆไปเลย

 

ช่วงนี้เลยอาจจะยุ่งๆอยู่บ้าง ไม่ได้แวะไปบล็อคไหน ขอโทษด้วยนะคะ

 

ปล. DURN เร็วๆนี้

 

edit @ 10 May 2008 09:10:22 by Chocolate Emotion