จบแบบไม่ค้างคาใจไปอีกหนึ่งเรื่อง
หลังจากที่คาใจและเป็นกังวลคนเดียวมานาน
ทั้งที่เมื่อวานสับสนมาก แต่เค้าก็เป็นคนดีด้วยการบอกเล่าเรื่องราวให้จบด้วยตัวเอง
หลังจากการเลิกรามาประมาณเดือนกว่าถึงสองเดือน
ต้องบอกจริงๆว่าไม่มีวันไหนที่ไม่คิด ไม่ห่วง แม้ปากจะบอกว่าชั้นสบายดี ไม่เห็นแคร์
กังวลมาตลอดว่าเค้าจะยังดีอยู่มั้ย จะมีความสุขรึป่าว
แม้ว่าเวลาชั้นพูดกับเค้า จะเหมือนว่าไม่ได้รักกันแล้ว ไม่อยากอยู่ใกล้ด้วย
แต่ก็เป็นเพราะชั้นเป็นคนเลือกที่จะเดินจากมา และไม่อยากให้ความหวังว่าเราจะย้อนกลับไปอีก
ตลอดมา ชั้นคิดมาตลอดว่า อาจจะำกำลังเสียคนที่ดีที่สุดในชีวิตคนนึงไป
ได้แต่คิดว่าจะกลับไปดีมั้ย หรืออย่างนี้ก็ดีอยู่แล้ว เป็นความรู้สึกเสียดาย
เค้าเคยพูดว่า ไม่มีชั้น เค้าอยู่ไม่ได้ แต่เมื่อวันที่ผ่านมา ชั้นเห็นว่าเค้ายังอยู่ได้ดี
มีความสุขมากกว่าที่ชั้นคิด มีรอยยิ้มและหน้าตาที่เบิกบานกว่าชั้นในทุกๆวัน
หลายๆครั้งที่ำทำเย็นชาใส่ ทำเป็นไม่มอง ไม่ใส่ใจ ก็แค่ไม่อยากให้รู้ว่ามองอยู่
เมื่อวานนี้ไปเจอกัน เค้าก็ยังดีเหมือนเดิม จนชั้นเริ่มสับสนว่า
"เรา" ควรกลับไปเป็นเหมือนเดิมมั้ย
เพราะสิ่งที่ดีๆของเค้าก็มีมากมาย แต่สิ่งที่รับไม่ได้ ก็คือสิ่งที่รับไม่ได้
เค้าคงจะเปลี่่ยนไม่ได้...
ยังคิดถึงมือที่เคยจับกัน ยังคิดถึงอ้อมกอดที่อบอุ่น
ผมขยองที่มีัรังแค พุงโลๆที่ตีๆแล้วจะเด้งออกมา
แต่สิ่งนั้นจะไม่ย้อนกลับมาแล้ว (เขียนไปจะร้องไห้อีกรอบ)
ในช่วงที่ชั้นสับสน เค้าก็ทำให้อะไรๆมันกระจ่างขึ้น
เค้าไปชอบคนใหม่แล้ว เป็นรุ่นน้องที่ไปเจอกันตอนมีตติ้ง
และอีกเรื่องนึงที่ขอเว้นไว้
ทั้งสองเรื่องมันทำให้ชั้นตัดใจได้จริงๆ
เค้าเลือกที่จะเล่า เพราะเค้ารู้ว่าชั้นสับสน และสิ่งที่เล่า มันทำให้ชั้นตัดสินใจได้
ว่าชั้น จะไม่กลับไปหาผู้ชายคนนี้อีก
ต้องขอบคุณมากๆที่ทำให้ชั้นตัดสินใจได้ แม้ว่าเธอจะต้องเจ็บปวด (รึป่าวน้า)
ขอโทษกับสิ่งที่ทำไม่ดี และขอบคุณมากๆกับสิ่งดีๆ
เธอเป็นคนดีมากๆ ที่ไม่เหมาะกับเรา ก็แค่นั้น
ยังไงต้องได้เจอคนดีแน่นอน
จบไป-----------------------------
อ้า สารภาพซะยืดยาว
แต่ก็จบไปซักที แม้จะรู้สึกปวดหน่วงๆในอก แต่ก็โล่งแล้วที่ไม่ค้างคาใจอีกต่อไป
ตอนแรกก็โล่งปนเครียดอยู่เหมือนกัน ต้องขอบคุณเพื่อนบ๊ะมากๆ ที่คอยรับสายตลอด
โทรหาแกแค่ตอนทุกข์นี่ รู้สึกทุเรศตัวเองชะมัดเลย แต่ก็มีบ๊ะนี่แหละที่เข้าใจเรามากที่สุด
ขอบคุณจีจี้ด้วย ที่มารับฟังเรา มือที่แกมาลูบหัวเรา ทำให้เราร้องเป็นเผาเต่าเลยว่ะ
โชคดีที่เป็นคาบอาจารย์สอนอยู่ ชั้นเลยไม่ฟูมฟายมาก
ต่อไปชั้นจะเข้มแข็งขึ้น และเดินหน้าต่อไปด้วยความมั่นใจ
ตอนนี้ก็แต่งกับงานไปก่อนและกัน
เล่นตลกนี่มันเหนื่อยนะ คิดถึงต้นไม้และลมหนาว จริงๆ
